Page images
PDF

Ite domum impasti, domino jam noirvacat, agni. Tityrus ad Corylos vocat, Alphesibceus ad ornos, Ad salices Aegon, ad flumina pulcher Amyntas, Hie gelidi fontes, hie illita gramina musco. Hie Zephyti, hie placidasinterstrepit arbutus undas; Itta canunt surdo, frutices ego nactus abibam.

Ite domum impasti, domino jam non vacat agni. Mopsus ad haec, nam me redeuntem forte notarat, (Et callcbat avium linguas, et sidere Mopsus) Thysi quid hoc? dixit, quae te coquit improba bills? Aut te perdit amor, aut te male fascinat astruni, Saturn! grave saepe fuit pastoribus astruni, Intimaque oliquo figit praeeordia plunibo.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Mirantur nymphae, et quid te Thyrsi futurum est? Quid tibi vis? aiunt, non haze solet esse juventse Nubila frons, oculique truces, vultusque seven, Illa choros, lususque leves, et semper amorem Jure petit, bis ille miser qui serus amavit.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Venit Hyas, Dryopeque, et filia Baucidis Aegle Docta modos, cithraeque sciens, sed perdita fastu, Venit Idumanii Chloris vicina fluenti; Nil me blanditiae, nil me solentia verba, Nil me, si quid adest, movet, aut spes ulla futuri.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Hei mihi quam similes ludunt per prara juvenci, Omnes unanimi sccum sibi lege sodales,

Nec magis hunc alio quisquam secernit amicum
De grcge, sic densi veniunt ad pabula thoes,
Inque vicem hirsuti paribus junguntur onagri;
Lex eadem pelagi, deserto in littore Proteus
Agmina phocarum numerat, vilisque vorucrum
Passer habet semper quicum sit, et omnia circum
Farra libens volitet, cero sua tecta revisens,"
Quem si sors letho objecit, sua milvus adunco
Fata tulit, rostro, seu stravit arundine fossor,
Protinus ille alium socio petit inde volatu.
Nos durum genus, et diris exercita fatis
Gens homines aliena animis, et pectore discors,
Vix sibi quisque parem de millibus invenit unum,
Aut si sors dederit tandem nop aspera votis,
Illum inopina dies qua non speraveris hora
Surripit, aeternum linquens in saecula damnum.
Ite domum impasti, domino jam non vacat,
agni.
lieu quis me ignotas traxit vagus error in oral
Ire per aereas rupes, Alpemque nivosam!
Ecquid erat tanti Romam vidisse sepultam,
(Quamvis illa foret, qualem dum viseret olim,
Tityrus ipse suas et oves et rura reliquit;)
Ut te tam dulci possem caruisse sodale,
Possem tot maria alta, tot interponere monies,
Tot sylvas, tot saxa tibi, fluviosque sonantei!
Ah certe extremum licuisset tangere dextram,
Et bene compositos placid^ morientis ocellos,
Et dixisse yale, nostri mcmor ibis ad astra.

MILTON. VOL. IV. O

lie domum impasti, domino jam non vacat,

agni. Quamquametiamvestrinunquammeminissepigebit,

Pastores Thusci, Musis operata juventui,

Hie Charis, atque Lepos; et Thuscus tu quoque

Damon, Antiqua genus unde petis Lucumonis ab urbe. O ego quantus eram, gelidi cum stratus ad Arm Murmura, populeumquc nemus, qua mollior herba, Carpere nunc violas, nuncsummss carpere myrtos, Et potui Lycidae certantem audire Menalcam. Ipse etiam tentarc ausus sum, nee puto multum Displicui, nam sunt et apud me munera vestra Fiscellae, calathique, et cerea vincla cicuta.-, Quin et nostra suas docuerunt nomina fagos Et Datis, et Francinus, erant et vocibus. ambo Et studiis noti, Lydorum sanguinis ambo.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Haec mihi tum laeto dictabat rosctda luna, Dum solus teneros claudebam cratibus hcedos. Ah quoties dixi, cum te cinis ater habebat, Nunc canit, aut lepori nunc tendit ratia Damon, Vimina nunc texit, varios sibi quod sit in usui I Et quae tum facili sperabam mente futuia Arripui voto levis, et prcsentia finxi, Heusbone numquid agis? nisi te quid forte retarda', Imus? et arguta paulum recubamus in umbra, Aut ad aquas Colni, aut ubi jugera Cassibclauii?

Tu mihi pereurres medicos, tua gramina, succos, Helleborumque, humilesque erocos, foliumque hya

cinthi. Quasque habet ista palus herbas, artesque meden

tum. Ah pereant herbc, pereant artesquc medenttim, Gramina, postquam ipsi nil profecere magistro. Ipse etiam, nam nescio quid mihi grande sonabat Fistula, ab undecima jam lux est altera nocte, Et turn forte novis admoram labra cicutis, Dissilucre tamen rupta compage, nee ultra Ferre graves potuere sonos, dubito quoque ne sim Turgidulus, tamen et referam, vos cedite sylvae.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Ipse ego Dardanias Rutupina per aequora puppes Dicam, et Pandrasidos regnum vetus Inogeniae, Brennumque Arvigarumque duces, priscumque Be

linum, Et tandem Armoricos Britonum sub lege colonos; Turn gravidam Arturo fatali fraude Iogernen, Mendaces vultus, assumptaque Gorlois arma, Merlini dolus. O mihi tum si vita supersit, Tu procul annosa pendebis fistula pinu Muhum oblita mihi, aut patriis mutata camceni': Brittonicum strides, quid enim? omnia non licet

uni Non sperasse uni licet omnia, mi satis ampla Merces, et mihi grande decus (sim ignotus in tvura Tum licit, cxterno penitusque inglorius orbi)

Si me flava comas lcgat Usa, et potor Alauni, Vorticibusque frcquens Abra, et nemusomne Treaa

tae, Et Thamesis meus ante omnes, et fusca metallii Tamara, et extremis me discant Orcades undis.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Hate tibi servabam lenti sub corlice lauri, Haec, et plura simul, turn qu« mihi pocula Mansus, Mansus Chalcidica e non ultima gloria ripar, Bina dedit, minim artis opus, mirandus et ipse, Et circum gemino caelaverat argumento: In medio rubri maris unda, et odoriferum ver, Littora longa Arabum, et sudantes balsama sylvr, Has inter Phcenix divina avis, unica terris ■ Caeruleum fulgens diversicoloribus alis Auroram vitreis surgentem respicit undis. Parte alia polusomnipatens, etmagnus Olympm, Quis putet? hie quoque Amor pictique in nube

pharetrae, \ Arma corusca faces, et spicula tincta pyropo; Nee tenues animas, pectusque ignobile vulgi Hinc ferit, at circum flammantia lumina torquens Semper in erectum spargit sua tela per orbes Impigrr, et pronos nnnquam collimat ad ictus Hinc mentes ardere sacrac, formaeque deorum. Tu quoque in his, nee me fallit spes lubrica, Damon, Tu quoque in his certe es, nam quo tua dulcis abirct Sancraque simplicitas, nam quo tua Candida virtus? Nee te Lethaeo fas quatsivisse sub orco,

« PreviousContinue »