Page images
PDF
EPUB

Et vario madidos intexit flore capillos,
Floribus et visa est posse placere suis.
Floribus effusos ut erat redimita capillos,
Tænario placuit diva Sicana deo.
Aspice, Phœbe! tibi faciles hortantur amores,
Mellitasque movent flamina verna preces :
Cinnamed Zephyrus leve plaudit odorifer alâ ;
Blanditiasque tibi ferre videntur aves.
Nec sine dote tuos temeraria quærit amores
Terra, nec optatos poscit egena toros ;
Alma salutiferum medicos tibi gramen in usus
Præbet, et hinc titulos adjuvat ipsa tuos :
Quòd, si te pretium, si te fulgentia tangunt
Munera, (muneribus sæpe coëmptus amor)
Illa tibi ostentat quascunque sub æquore vasto,
Et superinjectis montibus abdit
opes.
Ah! quoties, cùm tu clivoso fessus Olympo
In vespertinas præcipitaris aquas,

"Cur te," inquit,

66

[diurno

cursu languentem, Phœbe! Hesperiis recipit cærula Mater aquis?

Quid tibi cum Tethy? Quid cum Tartesside lymphâ?
Dia quid immundo perluis ora salo?
Frigora, Phœbe! meâ meliùs captabis in umbrâ;
Huc ades, ardentes imbue rore comas.

Mollior egelidâ veniet tibi somnus in herbâ;
Huc ades, et gremio lumina pone meo.
Quaque jaces, circum mulcebit lene susurrans
Aura per humentes corpora fusa rosas.
Nec me (crede mihi) terrent Semeleïa fata,
Nec Phaetonteo fumidus axis equo,
Cùm tu, Phœbe! tuo sapientius uteris igni.
Huc ades, et gremio lumina pone meo."
Sic Tellus lasciva suos suspirat amores :
Matris in exemplum cætera turba ruunt:

Nunc etenim toto currit vagus orbe Cupido ;
Languentesque fovet solis ab igne faces.
Insonuere novis lethalia cornua nervis ;
Triste micant ferro tela corusca novo;
Jamque vel invictam tentat superâsse Dianam ;
Quæque sedet sacro Vesta pudica foco.
Ipsa senescentem reparat Venus annua formam;
Atque iterum tepido creditur orta mari. [bes,
Marmoreas juvenes clamant "Hymenæe!" per ur-
Litus, "Io Hymen!" et cava saxa sonant.
Cultior ille venit, tunicâque decentior aptâ,
Puniceum redolet vestis odora crocum.
Egrediturque, frequens, ad amœni gaudia veris
[unum,
Virgineos auro cincta puella sinus.
Votum est cuique suum, votum est tamen omnibus
Ut sibi, quem cupiat, det Cytherea virum.
Nunc quoque septenâ modulatur arundine pastor,
Et sua quæ jungat carmina Phyllis habet.
Navita nocturno placat sua sidera cantu ;
Delphinasque leves ad vada summa vocat.
Jupiter ipse alto cum conjuge ludit Olympo;
Convocat et famulos ad sua festa deos.
Nunc etiam Satyri, cùm sera crepuscula surgunt,
Pervolitant celeri florea rura choro;
Silvanusque suâ cyparissi fronde revinctus,

Semicaperque deus, semideusque caper:
Quæque sub arboribus Dryades latuere vetustis,
Per juga, per solos expatiantur agros.
Per sata luxuriat fruticetaque Mænalius Pan,
Vix Cybele mater, vix sibi tuta Ceres:
Atque aliquam cupidus prædatur Oreada Faunus,
Consulit in trepidos dum sibi Nympha pedes:
Jamque latet, latitansque cupit malè tecta videri;
Et fugit, et fugiens pervelit ipsa capi.

Dii quoque non dubitant cœlo præponere silvas,
Et sua quisque sibi numina lucus habet:
Et sua quisque diu sibi numina lucus habeto!
Nec vos arboreâ, Dii! precor, ite domo.
Te referant miseris te, Jupiter! aurea terris
Sæcla; quid ad nimbos, aspera tela, redis ?
Tu saltem lentè rapidos age, Phœbe! jugales,
Quà potes, et sensim tempora veris eant:
Brumaque productas tardè ferat hispida noctes;
Ingruat et nostro serior umbra polo.

ELEG. VI.

Ad CAROLUM DEODATUM ruri commorantem, Qui, cum Idibus Decemb. scripsisset, et sua carmina excusari postulâsset si solito minus essent bona, quòd inter lautitias, quibus erat ab amicis exceptus, haud satis felicem operam Musis dare se posse affirmabat, hoc habuit responsum.

MITTO tibi sanam non pleno ventre salutem,
Qua tu, distento, fortè carere potes.

At tua quid nostram prolectat Musa camœnam,
Nec sinit optatas posse sequi tenebras ?
Carmine scire velis quàm te redamemque colamque;
Crede mihi, vix hoc carmine scire queas.
Nam neque noster amor modulis includitur arctis;
Nec venit ad claudos integer ipse pedes.
Quàm benè solennes epulas, hilaremque Decem-
Festaque cœlifugam quæ coluere deum, [brem,
Deliciasque refers, hiberni gaudia ruris,

Haustaque per lepidos Gallica musta focos! Quid quereris refugam vino dapibusque poesin? Carmen amat Bacchum, carmina Bacchus amat.

Nec puduit Phœbum virides gestasse corymbos,
Atque hederam lauro præposuisse suæ.
Sæpiùs Aoniis clamavit collibus, “Euœe!"
Mista Thyoneo turba novena choro.
Naso Corallæis mala carmina misit ab agris:
Non illic epulæ, non sata vitis erat.
Quid nisi vina, rosasque, racemiferumque Lyæum,
Cantavit brevibus Teia Musa modis ?
Pindaricosque inflat numeros Teumesius Euan,
Et redolet sumptum pagina quæque merum ;
Dum gravis everso currus crepat axe supinus,
Et volat Eleo pulvere fuscus eques.
Quadrimoque madens Lyricen Romanus Iaccho,
Dulcè canit Glyceran, flavicomamque Chloen.
Jam quoque lauta tibi generoso mensa paratu
Mentis alit vires, ingeniumque fovet.
Massica fœcundam despumant pocula venam,
Fundis et ex ipso condita metra cado.
Addimus his artes, fusumque per intima Phœbum
Corda favent uni Bacchus, Apollo, Ceres.
Scilicet haud mirum, tam dulcia carmina per te,
Numine composito, tres peperisse deos.
Nunc quoque Thressa tibi cælato barbitos auro
Insonat, arguta molliter icta manu ;
Auditurque chelys suspensa tapetia circum,
Virgineos tremulâ quæ regat arte pedes.
Illa tuas saltem teneant spectacula Musas,
Et revocent, quantum crapula pellit iners.
Crede mihi, dum psallit ebur, comitataque plectrum
Implet odoratos festa chorea tholos,

Percipies tacitum per pectora serpere Phoebum,
Quale repentinus permeat ossa calor ;

Perque puellares oculos, digitumque sonantem, Irruet in totos lapsa Thalia sinus.

Namque Elegia levis multorum cura deorum est,
Et vocat ad numeros quemlibet illa suos:
Liber adest elegis, Eratoque, Ceresque, Venusque,
Et cum purpureâ Matre tenellus Amor.
Talibus indè licent convivia larga poetis,
Sæpiùs et veteri commaduisse mero.
At qui bella refert, et adulto sub Jove cœlum,
Heroasque pios, semideosque duces;
Et nunc sancta canit superûm consulta deorum,
Nunc latrata fero regna profunda cane,
Ille quidem parcè, Samii pro more magistri,
Vivat, et innocuos præbeat herba cibos:
Stet prope fagineo pellucida lympha catillo,
Sobriaque è puro pocula fonte bibat.
Additur huic scelerisque vacans, et casta juventus,
Et rigidi mores, et sine labe manus,
Qualis, veste nitens sacrâ, et lustralibus undis,
Surgis ad infensos, Augur! iture deos.
Hoc ritu vixisse ferunt post rapta sagacem
Lumina Tiresian, Ogygiumque Linon,
Et lare devoto profugum Calchanta, senemque
Orpheon, edomitis sola per antra feris.
Sic dapis exiguus, sic rivi potor Homerus
Dulichium vexit per freta longa virum ;

Et

per monstrificam Perseiæ Phœbados aulam, Et vada fœmineis insidiosa sonis ;

Perque tuas, Rex ime! domos, ubi sanguine nigro
Dicitur umbrarum detinuisse greges.

Diis etenim sacer est vates, divûmque sacerdos ;
Spirat et occultum pectus, et ora, Jovem.
At tu, siquid agam, scitabere (si modò saltem
Esse putas tanti noscere siquid agam,)
Paciferum canimus cœlesti semine regem,
Faustaque sacratis sæcula pacta libris ;

« PreviousContinue »